กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังผ่านความหวานเลิศหรรษา อวิ๋นลี่นอนอยู่บนเตียงด้วยสีหน้าอิ่มเอิบ ไอลอนนอนตะแคงอยู่ข้างกายเธอ ดึงนิ้วมือเธอขึ้นมาดูดทีละนิ้ว สายตาสีทองราวกับถูกเส้นด้ายที่มองไม่เห็นดึงไว้อย่างแน่นหนา ไม่ยอมละจากใบหน้าด้านข้างของอวิ๋นลี่แม้แต่น้อย
แม้จะอยู่ในสภาวะอุณหภูมิคงที่ แต่การออกแรงอย่างหนักเมื่อครู่ทำให้ไรผมของเธอเปียกชื้นไปด้วยเหงื่อ ร่างกายเหนื่อยอ่อนนอนอยู่ข้างเขา ไอลอนมองทรวงอกที่เขาเองก็ได้ดูดอมไว้เช่นกันขึ้นลงตามลมหายใจ ช่างเย้ายวนเหลือเกิน
ลูกกระเดือกของเขาขยับขึ้นลง สายตาเริ่มพร่ามัวอีกครั้ง ร่างกายตอบสนองก่อนสมอง ราวกับต้องมนตร์เขาขยับเข้าไปใกล้อวิ๋นลี่อีกครั้ง ราวกับหัวใจเต้นพลาดไปจังหวะหนึ่งในเสี้ยววินาทีนั้น