กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงอู๋จิ้วโบกมือไปทางบริวารที่รับใช้อยู่ไม่ไกล บริวารคนนั้นก็ดึงม่านหนา ๆ ของห้องบรรทมออกทันที ปล่อยให้แสงจากภายนอกสาดเข้ามา
แม้ในสังคมอวกาศจะมีตำแหน่งงานบริการง่าย ๆ จำนวนมากถูกแทนที่ด้วยหุ่นยนต์ที่ติดตั้งปัญญาประดิษฐ์ แต่พระราชวังแห่งนี้ซึ่งเป็นมรดกที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคนของตระกูลจง ดูเหมือนจะยังคงรักษากฎระเบียบอันเข้มงวดบางอย่างไว้
สายตาที่ขุ่นมัวของจงอู๋จิ้วมองข้ามไมค์ร่างสูงใหญ่ไปยังนอกห้อง สีสันที่สว่างไสวเช่นนี้ในดวงตาของเขาเริ่มจางหายอย่างรวดเร็วราวกับถูกเคลือบด้วยฝุ่น ราวกับชีวิตที่กำลังไหลหายไปของเขาเอง
“ไมค์ ฉันไม่มีเวลาให้รอต่อไปอีกแล้ว ครั้งนี้ต้องสำเร็จให้ได้”