กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
พอฝั่งเขามีความเคลื่อนไหว เธอก็สะดุ้งตื่นจากความฝันทันที และกอดเอวที่แข็งแรงของกงเหย่หยวนโจวไว้แน่นโดยไม่รู้ตัว
“จะไปแล้วหรือ?” เธอถาม
กงเหย่หยวนโจวประคองมือเธอขึ้นจูบที่ริมฝีปาก “อืม เด็กดี สมรภูมิแนวหน้ารุกคืบเร็วมาก ใกล้จะถึงช่วงพักรบแล้ว ตอนนั้นผมจะมีวันหยุดกลับมาอยู่เป็นเพื่อนเธอ”
เมื่อเห็นร่างสูงใหญ่ของกงเหย่หยวนโจวหายไปตรงประตูคฤหาสน์ อวิ๋นลี่ก็ยังอดไม่ได้ที่ดวงตาจะแดงก่ำ
ความสุขนั้นแสนสั้นเสมอ ส่วนความไม่อยากให้หยวนโจวจากไปนั้นต่างหากที่ยังคงอยู่ต่อเนื่อง
เธอนั่งอยู่บนโซฟานานมาก มองเห็นแสงเช้าลอดผ่านผ้าม่านบางตรงหน้าต่างกระจก โปรยวงแสงละเอียดกระจายลงมา