กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังจากอวิ๋นลี่ดึงหนามกระดูกออกให้หรงอวี้ เขาก็ยังไม่ยอมแพ้ สูดลมหายใจเฮือกด้วยความอยากเอาชนะอย่างมาก “เจ็บมาก”
อวิ๋นลี่พูดกับเขาอย่างจริงจัง “ก็บอกให้ทนก่อนไง”
หลังจากจัดการบาดแผลของทั้งสองคนเสร็จ อวิ๋นลี่มองไปยังบริเวณรากลำต้นซึ่งเนื่องจากร่างแม่ได้รับบาดเจ็บ จึงเริ่มใช้เสาเนื้อจำนวนมหาศาลค้นหาและกินศพบนพื้น ส่วนหัวใจดวงมหึมาที่เต้นตุ้บ ๆ ยังแขวนสูงอยู่เหนือหัวพวกเขา
อวิ๋นลี่ “ต่อไปจะทำอย่างไร”
สายตาของเธอกับจงหลิ่นหันไปมองหรงอวี้พร้อมกัน
หรงอวี้ส่ายหัวเล็กน้อย “นอกจากฆ่าร่างแม่ตัวนี้ ไม่อย่างนั้นเสาเนื้อกับผิวหนังของมันได้ปกปิดทางเดินใต้ดินจนมิดแล้ว ตอนนี้เราถึงขั้นแยกไม่ออกว่าตำแหน่งที่เรายืนอยู่นั้นเป็นทิศทางไหน”