กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เธอค่อย ๆ ลดหน้าต่างรถลง “จงหลิ่น คุณมาแล้วสินะ......”
สายตาของจงหลิ่นมืดมน เสียงของเขาลอดผ่านหน้าต่างรถ มาพร้อมความเย็นชาที่คุ้นเคย “ดูท่าผมจะมาไม่ถูกเวลาซะแล้ว”
อวิ๋นลี่รู้สึกผิดเต็มอก เนื้อหาที่เธอส่งไปยังอุปกรณ์ปลายทางเข้ารหัสของจงหลิ่นนั้นละเอียดมาก ขอเพียงเขาไปตามหา ก็จะต้องพบลิฟต์ที่ขัดข้องตัวนั้นแน่นอน
ต่อให้ไม่ใช่การจับได้คาหนังคาเขากับหรงอวี้ แต่แค่ความเละเทะที่ดูไม่ได้ในลิฟต์ แค่คิดก็รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น
“เฮ้ย พูดแบบนี้......” เธอหัวเราะแห้ง ๆ เลียริมฝีปาก ไม่รู้จะพูดอะไรดี
นิ้วของเธอเอาแต่จิ้ม ๆ กด ๆ ปุ่มบนรถลอยฟ้า คนเราตอนเขินจริง ๆ แล้วดูยุ่งเป็นพิเศษจริง ๆ
พระเจ้า ทำไมถึงเกิดเรื่องแบบนี้!