ตอนที่ 202 เป็นนายพรานที่อดทน

หรงหวยกลับขึ้นมาถึงชั้นบนสุดของบริษัทสาขา แล้วนั่งลงบนเก้าอี้หน้าเปลือกกระจกบานยักษ์ในห้องทำงาน เพลิดเพลินกับช่วงเวลาเงียบสงบที่เป็นของเขาเพียงผู้เดียว

ปลายนิ้วลูบไล้ริมฝีปากของตัวเองซ้ำแล้วซ้ำเล่า บนนั้นราวกับยังหลงเหลือกลิ่นอายของอวิ๋นลี่และอุณหภูมิจากการที่ริมฝีปากกับฟันของทั้งสองประกบกัน

เงาสะท้อนบนกระจกที่จัดแสดงอยู่รอบด้านหักเหภาพร่างของเขาจนบิดเบี้ยว ในดวงตาสีม่วงเต็มไปด้วยความปรารถนาอันมืดมิดที่อัดอั้นมานาน

ใครจะไปรู้! ใครจะไปรู้ว่าตอนที่เขาจูบกับเธอ เขาต้องข่มความปรารถนาที่พลุ่งพล่านทั่วทั้งร่างเอาไว้อย่างไรถึงได้ไม่กลืนกินเธอลงท้องไปเสียเลย

เขาเอนหลังพิงหมอนหนุน หลับตาลิ้มรสทุกรายละเอียดในตอนที่จูบกับเธอ