ตอนที่ 173 บทสนทนาอันตึงเครียด

แสงไฟสลัวที่ช่วยให้หลับในห้องสาดลงบนใบหน้าของอวิ๋นลี่ที่หลับสนิทเพราะเหนื่อยจนหมดแรง ชายผ้าห่มที่เลื่อนหลุดถูกเขาดึงกลับมาห่มไว้ข้างตัวเธอ ปลายนิ้วไล่ผ่านแก้มที่แดงระเรื่อและริมฝีปากที่บวมแดงเล็กน้อยของเธอ

บนริมฝีปากยังคงมีกลิ่นอายและร่องรอยจากการจูบของเขา แม้อุปกรณ์ยับยั้งที่ข้อเท้าของเด็กดีจะยับยั้งกลิ่นพุดบนตัวเธอได้อย่างสมบูรณ์ แต่เสียงอัญมณีหลากสีที่แตกระเอียดประสานกระทบกันนั้น สำหรับเขาแล้วราวกับเสียงสวรรค์ ชวนให้ตื่นเต้นเร้าใจเป็นพิเศษ

กงเหย่หยวนโจวอดชื่นชมไม่ได้ที่จงหลิ่นหนุ่มคนนี้มีเล่ห์เหลี่ยมออกมาไม่ขาด พอเห็นรอยจูบตามตัวเด็กดี ก็คิดว่าช่วงนี้จงหลิ่นคงไม่ยอมเสียเวลาพักผ่อนเลยสักวัน