กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเดินมาถึงหน้าอวิ๋นลี่ เขาย่อตัวลงเล็กน้อยแล้วยกเธอขึ้นพาดบ่าไปเลย มือของอวิ๋นลี่ก็ไม่ว่าง ไล้สัมผัสกระดูกสะบักรูปผีเสื้อที่สวยงามทั้งสองข้างของเขา
“วันนี้ทำไมรีบจัง? ตอนกลางคืนมาไม่ได้เหรอ?” อวิ๋นลี่นับถือความกระตือรือร้นของผู้ชายชาวอวกาศกับเรื่องแบบนี้จริง ๆ อย่างจงหลิ่น อย่างกงเหย่หยวนโจวก็เป็นแบบนี้
ต่อให้คืนนี้ติดธุระอะไรบางอย่างไป พรุ่งเช้าหรือพรุ่งค่ำก็ต้องชดเชยคืนให้ทั้งต้นทั้งดอกให้ได้
เมื่อมือของจงหลิ่นที่ขึ้นหนังด้านบาง ๆ จากการฝึกอาวุธปืนและกระสุนบ่อย ๆ ลูบไปที่เรียวขาเรียบเนียนราวหยกของเธอ ความจั๊กจี้ทำให้เธอขยับตัวไม่หยุด แต่กลับถูกมือของเขากุมไว้อย่างยิ่งรุ่มร่าม