กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ลมบนชั้นดาดฟ้าพัดเอื่อย ๆ ปัดปลายผมสีเงินของจงหลิ่นให้ปลิวไสว เขายืนอยู่หน้าต่างบานใหญ่ มองอวิ๋นลี่ที่กำลังรดน้ำต้นไม้ใบหญ้าบนดาดฟ้าด้วยสีหน้าจดจ่อ
เขาเคยชื่นชอบสไตล์เทคโนโลยีการทหารที่เรียบง่ายมาโดยตลอด แต่ตั้งแต่ที่อวิ๋นลี่เข้ามาอยู่ข้างกาย ความคิดบางอย่างของเขาก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปอย่างไม่รู้ตัว เช่นตอนนี้เขาเริ่มชอบโลกมนุษย์ที่มีกลิ่นอายชีวิตจริงแบบนี้มากขึ้น
เธอบอกว่าแค่ได้เห็นต้นไม้เขียว ๆ อารมณ์ก็ดีขึ้นเองโดยไม่รู้ตัว ส่วนเขากลับคิดว่าได้เห็นร่างที่วุ่นวายอยู่ในสวนเล็ก ๆ ของเธอต่างหากที่ทำให้อารมณ์เขาดีขึ้นกว่าเดิม