กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยังไม่ทันเปิดประตูห้องซ่อมบำรุงร้าง เสียงกระแทกอย่างรุนแรง “ปัง” ก็ดังออกมาจากข้างใน ทั้งสองต่างรู้สึกไม่ดี จึงรีบเปิดประตูห้องทันที
หลังของอาโลโก่งสูงขึ้นในท่าบิดเบี้ยว แขนขาเรียวยาวยันพื้นเหมือนสัตว์ที่ถูกกักขัง เขาพุ่งชนโลหะภายในห้องอย่างต่อเนื่อง โลหะบางส่วนบุบลึกเข้าไปแล้ว
เส้นลมปราณสีดำแผ่เหมือนเถาวัลย์ไปทั่วร่าง แม้แต่ใบหน้าของเขาก็เต็มไปด้วยลายสีดำราวกับใยแมงมุม
เล็บของเขาหลุดไปหลายแผ่น เล็บที่ยังไม่หลุดก็ดำสนิทและคลอนไปมา ราวกับแรงอีกนิดเดียวก็จะหลุดจากนิ้วทันที
บนบาดแผลที่ถลอกจนเลือดออกมีของเหลวสีดำข้นไหลออกมาเป็นสาย ๆ อากาศเต็มไปด้วยกลิ่นแปลก ๆ ที่น่ารังเกียจ