กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ไอลอนมองใบหน้าเล็ก ๆ ที่ถูกแสงไฟถนนขับให้เด่นเป็นพิเศษในยามค่ำคืน ลมยามเย็นพัดผ่านแก้มของเขา ราวกับกำลังสนับสนุนให้เขาเข้าใกล้อย่างตั้งใจ
เขาล้วงกล่องโลหะออกมาจากกระเป๋า กล่องสี่เหลี่ยมเล็ก ๆ เรือนเดียว ดูเหมือนกล่องใส่แหวนเป็นที่สุด
มือที่ข้อนิ้วชัดเจนถือกล่องโลหะลอดผ่านหน้าต่างรถยื่นไปตรงหน้าอวิ๋นลี่ อวิ๋นลี่ถอยหลังออกเล็กน้อยอย่างมีชั้นเชิง ขมวดคิ้วถามอย่างไม่เข้าใจ “นี่อะไรคะ”
ครั้งนี้ไอลอนได้เห็นอวิ๋นลี่คุยกับเขาด้วยอารมณ์สงบก็แทบจะถึงจุดสุดยอดอยู่ในหัวอยู่แล้ว แต่ก็ฝืนใช้สีหน้าสุขุมไม่สะทกสะท้านต่อคำชมหรือคำดูถูกที่ตระกูลอบรมสั่งสอนมาปกปิดไว้ได้