กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จงหลิ่นสำรวจอวิ๋นลี่ตั้งแต่หัวจรดเท้าอยู่พักหนึ่ง หลังยืนยันว่าเธอไม่ได้รับบาดเจ็บและสภาพจิตใจดีแล้ว เขาก็ถอนหายใจโล่งอก พลางขมวดคิ้วถามเธอด้วยความหวาดเสียวภายหลัง “ทำไมเธอถึงมาที่โรงพยาบาลคนเดียวล่ะ”
การมาที่โรงพยาบาลคนเดียวมันไม่ใช่เรื่องปกติหรือไง
ก่อนจะได้พบกงเหย่หยวนโจว เพื่อให้ได้ข้าวสามมื้ออิ่มท้อง เธอยังเคยล้างจานและส่งอาหารเดลิเวอรีคนเดียวเลยด้วยซ้ำ!
คนธรรมดากับคนรวยมันมีกำแพงกั้นจริง ๆ คำถามง่าย ๆ แค่นี้ก็ไม่รู้แล้วว่าฉันจะตอบเขาด้วยน้ำเสียงธรรมชาติได้ยังไง