กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หน่วนอีเอนกายบนม้านั่งยาวในลานเรือน หลับตาพริ้มอาบแดด ทันใดได้ยินเสียงฝีเท้ารีบเร่งดังมาจากหน้าประตูเรือนของนาง นางดึงผ้าที่ปิดดวงตาลงแล้วค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่ง
ในวัยเยาว์ดวงตางามรูปอัลมอนด์ของหน่วนอีชอบยิ้มนัก เพียงไม่รู้เหตุใดรูปลักษณ์ในยามนี้จึงยิ่งเย้ายวนขึ้นทุกที ทุกอิริยาบถและรอยยิ้มล้วนทำให้ผู้คนใจเต้นชะงัก
“พี่สอง เหตุใดท่านจึงมา?” เสียงของนางเย็นใส แต่ยามนี้มีความยินดีเจืออยู่
ดวงตางามคู่นั้นยิ้มอีกครั้ง นางค่อย ๆ ลุกขึ้นจากม้านั่งยาว