กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จิ่งจื่อฮวนมองใบหน้าเหล่านั้นที่ผมเผ้าดอกขาวราวกับต้นไม้แห้งตาย เบื้องหน้า ความหวาดกลัวในใจก็พลันผุดขึ้นมาในบัดดล
ตรงหน้านางมีคนอยู่เจ็ดแปดคน หรืออาจมากกว่านั้น เสื้อผ้าของพวกนางขาดวิ่น สายตาดุดำมืดมน ค่อย ๆ ก้าวเดินเข้ามาหานาง…
“พวกเจ้า พวกเจ้าห้ามเข้ามา!” ร่างของนางแนบชิดประตู ปากร้องตวาดออกไป
นางนึกขึ้นได้แล้ว นึกขึ้นได้ว่าที่แห่งนี้คือที่ใด
เสด็จปู่เคยรวบรวมสตรีจากที่ต่าง ๆ มาเป็นจำนวนมาก ให้สตรีเหล่านั้นรวมกันอยู่ในตำหนักหนึ่ง ไว้ใช้สำราญกับขุนนางบางคน