กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ฤดูเหมันต์อากาศหนาวเหน็บ โรงน้ำชาไม่มีที่นั่งว่างแม้แต่ที่เดียว เดิมทีก็คึกคักอยู่แล้ว วันนี้ยิ่งแน่นขนัดไปด้วยผู้คน
นักเล่านิทานนั่งอยู่บนแท่นสูง กล่าวถ้อยคำคมคายต่อเนื่องไม่ขาดสาย ผู้คนเบื้องล่างฟังกันอย่างออกรส ทว่าสิ่งที่ต่างจากทุกครั้งคือแววตาของทุกคนล้วนเจือความโกรธแค้น
“กล่าวกันว่าปีนั้น หลังฮูหยินเอกของตระกูลหลี่สิ้นใจ เมื่อฮูหยินคนใหม่เข้าจวน บุตรีสายตรงของภรรยาเอกเดิมก็ต้องใช้ชีวิตอย่างหวาดระแวงทุกย่างก้าว ราวเหยียบย่ำอยู่บนแผ่นน้ำแข็งบาง”