กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ในปีนั้น ก่อนอาจารย์จะรับข้าเป็นศิษย์ ท่านเคยมีศิษย์คนสุดท้ายอยู่ผู้หนึ่ง น่าเสียดายที่ภายหลังเขาหลงเดินทางผิดเพราะความรัก อาจารย์จึงทำลายมือทั้งสองข้างของเขาแล้วขับไล่ออกไป”
“หลังจากนั้นเขาก็ค่อย ๆ หายไปอย่างไร้ร่องรอย ข้านึกว่าเขาตายไปแล้ว…”
แววตาเผยหมิ่นเย็นเยียบดุจน้ำค้างแข็ง หากเป็นคนที่ท่านลุงเหอกล่าวถึงจริง เขาย่อมต้องกำจัดให้สิ้นซาก