กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หนึ่งชั่วยามต่อมา หวังอวี้หนิงค่อย ๆ ตื่นขึ้น เห็นจิ่งรุ่ยยังหลับสนิท จึงค่อย ๆ ลุกขึ้นเดินออกจากตำหนักบรรทม นางกำนัลคนสนิทหนานซิงทั้งยกชาร้อนเข้ามา ทั้งก้มตัวลงเอ่ยเสียงเบา
“พระนาง วันนี้พระนางพระสนมจิ้งลงมือกับตงจวี๋ในวัง ลงโทษให้คุกเข่าจนถึงยามอู่ พอประตูวังเปิด ผู้คนผ่านไปผ่านมาก็เห็นกันมากมายเพคะ”
“ได้ยินว่าตอนนี้เรื่องในตำหนักบรรทมไม่ให้พระนางแตะต้องแล้วเจ้าค่ะ”
หวังอวี้หนิงเป่าเบา ๆ ที่ถ้วยชา “ดูท่า หรงหลิงจะมีฝีมือไม่เบาเลย”
การจะส่งคนที่รับใช้พระสนมจิ้งมาตั้งแต่เยาว์วัยออกไป ก็ไม่ใช่เรื่องง่าย