กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เซียวเหยาอ๋องก้มหน้านิ่งมิเอ่ยคำ เพียงปลายหูที่แดงก่ำของเขาก็หักหลังตนเอง
จิ่งรุ่ยเอ่ยด้วยเสียงเย็นชาว่า “สิ่งที่ตระกูลหวังกระทำ ทำให้ใจของเหล่าทหารต้องหนาวเหน็บไปไม่รู้กี่มากน้อย เจ้าในฐานะอ๋องครองแคว้นผู้หนึ่ง กลับกล้าเอ่ยวาจาเช่นนี้”
“ไสหัวออกไป!”
เปลือกตาของเซียวเหยาอ๋องแดงเรื่อ เมื่อได้ยินคำสั่งให้ไสหัวออกไป ไหล่ของเขาก็สั่นสะท้านเล็กน้อย ยามลุกขึ้นยืนก็ยกแขนขึ้นเช็ดน้ำตาของตนอย่างแอบ ๆ แล้วเดินซึมออกไป
จิ่งรุ่ยมองแผ่นหลังของเขา ทั้งโกรธทั้งจนใจ