เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เวลานี้ เผยหมิ่นเดินออกมาจากกระโจมทหาร ชุดลายมังกรสีแดงบนร่างดูโดดเด่นสะดุดตายิ่งนักท่ามกลางแสงยามเย็นที่เริ่มสลัวลง
เขาเดินมาตรงหน้าซ่งฉืออัน โอบเอวนางจากทางด้านหลัง สายตาเย็นชาจับจ้องมองมู่รั่วหรานและฮูหยินรองมู่ที่อยู่ในสภาพน่าเวทนาบนพื้น
“ใต้เท้ามู่อยู่ที่ใด ให้เขามาพบข้า” กล่าวจบก็ไม่แม้แต่จะมองคนทั้งสองบนพื้น สายตากวาดมองไปรอบทิศทางคล้ายเป็นการเตือน
“เจียเจีย พวกเรากลับไปก่อนดีหรือไม่” เขาเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาอ่อนโยน
คิดไม่ถึงว่าซ่งฉืออันจะส่ายหน้า นางก้มหน้ามองมู่รั่วหรานที่สีหน้าเต็มไปด้วยความไม่ยินยอม ในดวงตาของอีกฝ่ายยามนี้นอกจากความปรารถนาในตัวเผยหมิ่นแล้ว ยังมีความโหดเหี้ยมที่มีต่อนางอย่างไม่คิดจะปิดบัง
“อิงซิง สาดน้ำให้กระเด็นปลุกนางให้ตื่น!” ซ่งฉืออันหันไปสั่งอิงซิงเสียงขรึม