กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“หม่อมฉัน หม่อมฉันมีความผิดเพคะ” หวังอวี้หนิงรีบร้อนยอมรับผิด ขณะเดียวกันก็ไม่ลืมแอบยื่นมือไปหมายจะดึงนิยายเล่าเรื่องออกจากมือจิ่งรุ่ย
จิ่งรุ่ยย่อมสังเกตเห็นการกระทำของนาง เขาขยับนิยายเล่าเรื่องหลบอย่างแนบเนียน ขณะเดียวกันมือที่โอบเอวนางก็ยิ่งกระชับแน่นขึ้น
“ไม่เป็นไร ฮองเฮา” แววตาของเขาลุ่มลึกขึ้นมาก น้ำเสียงก็ต่ำพร่าอยู่เล็กน้อย