กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เช้าตรู่วันถัดมา ขณะซ่งฉืออันยังสะลึมสะลือ นางเห็นเผยหมิ่นลุกจากเตียง ราง ๆ ว่าเขากำลังสวมอาภรณ์พลางหันมากำชับบางอย่างกับนางด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
แต่นางง่วงงุนเหลือเกิน ท่าทีพร่ำบ่นไม่หยุดของเผยหมิ่นทำให้นางพลิกตัวหนี หันแผ่นหลังให้เขาเสียเลย
เผยหมิ่นเห็นนางทำท่าราวเด็กน้อยเช่นนี้ก็อดยิ้มไม่ได้ หลังผูกเข็มขัดเสร็จ เขาก้าวเข้าไปจุมพิตข้างหน้าผากนาง แล้วเอ่ยอย่างจนใจ
“ช่างเถิด ช่างเถิด”
รอเขากลับมาค่อยพูดก็แล้วกัน