กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“จือชิว…” แขนขาวดุจหิมะอันเรียวเล็กนุ่มนวลยื่นออกมาจากม่านเตียง ซ่งฉืออันรู้สึกว่าน้ำเสียงของตนแหบพร่า ยามนี้นางกระหายน้ำยิ่งนัก
“ฮูหยิน” จือชิวรีบเดินเข้ามา ครั้นเห็นเสื้อผ้าเกลื่อนพื้นก็มีสีหน้าเก้อเขินเล็กน้อย
“ฮูหยินกระหายน้ำหรือเจ้าคะ?”
“อืม นำน้ำมาให้ข้าถ้วยหนึ่ง” ซ่งฉืออันค่อย ๆ ลุกขึ้นนั่งแล้วดึงผ้าห่มขึ้นมาปิดกาย ยามนี้ทั่วทั้งร่างของนางเปลือยเปล่า
จือชิวเลิกม่านเตียงขึ้นแล้วยื่นถ้วยชาให้ซ่งฉืออัน “ฮูหยินเจ้าค่ะ”