กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ยามนี้สีหน้าของสวี่ฉู่เย็นชาเคร่งขรึม ภายในห้องม่านโปร่งสีแดงพลิ้วไหวเบา ๆ กลิ่นหอมหวานเลี่ยนชวนให้เวียนศีรษะ
เขามองคนทั้งสองตรงหน้าที่เอาแต่เงียบไม่ยอมเอ่ยวาจา หัวคิ้วขมวดแน่น
เขาเหลือบมองอิงซิง เงียบอยู่นานโดยไม่เอ่ยคำใด
จู่ ๆ เขาก็เตะสวี่อิ๋นจนล้มลงกับพื้น น้ำเสียงเหี้ยมเกรียม “ผู้ใดอนุญาตให้เจ้ามาที่นี่?”
สวี่อิ๋นข่มปราณโลหิตที่พลุ่งขึ้นมา รีบคุกเข่าลงกับพื้น “พ่อบุญธรรม ลูกสำนึกผิดแล้วขอรับ!”