กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
อนุเฝิงมองเสิ่นซินโหรวที่ร้องไห้อยู่ตรงนั้นตั้งแต่ก้าวเข้ามาด้วยสีหน้ารังเกียจ นางเองก็ไม่อยากเอ่ยวาจากับนางด้วย ซ้ำยังรู้สึกว่าบุตรสาวคนนี้โง่เง่าเยี่ยงหมู่อ้วน ไม่ได้เรียนรู้วิธีการของนางมาเลยสักนิด
จนกระทั่งเสิ่นซินโหรวร้องไห้จนนางว้าวุ่นใจไปหมด นางจึงตะโกนออกมาอย่างหมดความอดทน
“พอเถิด! ทั้งวันเอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้ เกิดเรื่องอะไรขึ้นหน่อยก็เอาแต่ร้องไห้ ร้องไห้ ร้องไห้! วาสนาดี ๆ ก็ถูกร้องไห้ของเจ้าไล่หนีไปหมดแล้ว!”
เสิ่นซินโหรวปิดปากลงในทันที สะอื้นแบบไร้เสียง น้ำตาคลอหน่วยมองนาง