กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
ซ่งเฉินหย่วนกลับจวนเปลี่ยนอาภรณ์แล้วก็ไปเรือนฝูโซ่วคาราวะฮูหยินผู้เฒ่าซ่ง
“หย่วนเอ๋อร์ ลุกขึ้นเร็วเข้า” ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งมองบุตรชายที่ตนทุ่มเทโลหิตหัวใจอบรมมา ในใจพอใจไม่หยุด
“ท่านแม่” ซ่งเฉินหย่วนค่อย ๆ ลุกขึ้น นั่งที่เบื้องล่างของฮูหยินผู้เฒ่าซ่งอย่างเคารพ
“ช่วงนี้ท่านแม่สบายดีหรือไม่” ระยะนี้ราชการของเขายุ่งมาก หลายวันแล้วที่ไม่ได้มาคาราวะ
ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งยิ้มอย่างอ่อนโยน “ล้วนสบายดี ทางแม่เจ้าไม่ต้องห่วง แต่เจ้าสิ ได้ยินบ่าวรับใช้ว่าเจ้าช่วงนี้พอยุ่งก็มักไม่กินอาหาร เช่นนี้ไม่ได้”
พอพูดถึงตอนท้าย ฮูหยินผู้เฒ่าซ่งมองเขาอย่างไม่เห็นด้วย