บทที่ 296

บทที่ 296

เมื่อได้ยินเช่นนั้น อาจารย์สามก็ยิ้มออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉย "ดวงชะตาของเซวียนหยวนเทียนหวนยังไม่สิ้นสุด ดังนั้นเขาจะไม่ลงมือหรอก"

มู่เชียนหลีเลิกคิ้วขึ้น นางพอจะเข้าใจความหมายในคำพูดของอาจารย์สามแล้ว "เอาล่ะ ข้ารู้แล้ว"

"เจ้าค่อย ๆ เดินหมากไปเถอะ ข้าจะกลับป่าไปต้มสุราแล้ว"

"รอจนศิษย์น้องคนเล็กกลับมา ข้าจะได้ให้เขาลิ้มลองฝีมือของข้าเสียหน่อย"

จากนั้นมู่เชียนหลีก็ลุกขึ้นและเดินผละออกจากศาลาไป

บริเวณนั้นจึงเหลือเพียงอาจารย์สามกับบุรุษสวมหน้ากากสองคน

"วางใจเถอะ"

"นางรู้ดีว่าควรทำอย่างไร"

ยามนี้ บุรุษสวมหน้ากากนิ่งเงียบไม่เอ่ยสิ่งใด อาจารย์สามรู้ว่าเขากำลังคิดอะไรอยู่ในใจ จึงเอ่ยปากขึ้นมา