บทที่ 276

บทที่ 276

ยังไม่ทันที่ความรู้สึกตกตะลึงของกู่ฉางเกอและคนอื่นๆ จะสงบลง ในมือของมู่เชียนหลีก็ปรากฏแสงเรืองรองสายหนึ่งขึ้นมา

นางโยนแสงเรืองรองนั้นออกไป ชั่วพริบตาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ห้วงเวหา แปรสภาพเป็นภาพฟ้าดินสิบทิศผืนใหญ่ที่แผ่ปกคลุมไปทั่วท้องนภา!

ภายในภาพนั้นมีแสงแห่งศาสตราจักรพรรดิส่องประกายวบยาบ ผนึกห้วงเวหาที่นางและผู้มีระดับขั้นไร้ขอบเขตทั้งห้าประมือกันเอาไว้ ราวกับค่ายกลผนึกแยกขาด ที่ตัดขาดสนามรบของพวกมันออกจากห้วงเวหาของแดนดินศักดิ์สิทธิ์ได้อย่างสิ้นเชิง

และภายในภาพฟ้าดินสิบทิศเบื้องบนสุดนั้น ได้ปรากฏร่างของพวกเขาทั้งหกคนขึ้นมาแล้ว ราวกับว่าร่างของพวกเขาทั้งหมดถูกดูดกลืนเข้าไปในโลกภายในภาพวาดไปเสียแล้ว