บทที่ 274

บทที่ 274

"อาจารย์รอง"

"คาดไม่คิดเลยว่าเพื่อเห็นแก่ฉู่หยุนคนเดียว อาจารย์รองถึงกับลงจากเขาด้วยตนเอง ช่างเป็นเรื่องที่น่าประหลาดใจเสียจริง"

สีหน้าของกู่ฉางเกอหม่นลงเล็กน้อย ดวงตาดิ่งลึกจ้องเขม็งไปยังมู่เชียนหลี แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม

มู่เชียนหลีแย้มยิ้มอย่างไม่แยแส "กู่ฉางเกอ กลลวงตื้นเขินที่พวกเจ้าเล่นกัน คิดจริง ๆ หรือว่ากระท่อมหญ้าของเราจะไม่รู้อะไรเลย"

ทันใดนั้น สายตาของมู่เชียนหลีก็มองไปยังด้านข้าง ก่อนจะซัดหมัดออกไปอย่างดุดัน

เปรี้ยง!!

รอยหมัดสายหนึ่งพุ่งทะยานเข้าใส่ความว่างเปล่าโดยตรง ทำให้พื้นที่บริเวณกว้างแห่งหนึ่งพังทลายลงในพริบตา

"พวกเจ้าสองคน ยังไม่ไสหัวออกมาอีกหรือ?"

"หลบ ๆ ซ่อน ๆ ตั้งแต่เมื่อใดกันที่เผ่าวิญญาณกลายเป็นหนูท่อไปเสียแล้ว"