บทที่ 240

บทที่ 240

"ดี ลำบากเจ้าแล้ว"

"เจ้าออกไปพักผ่อนก่อนเถอะ" ฉู่หยุนเอ่ยบอกนาง

"เป็นพระกรุณาเพคะ ฝ่าบาท" เชียนซาหมุนกายเดินจากไป

เสี่ยวหู่ในยามนี้หมอบอยู่บนตักของฉู่หยุน มันหาวหวอดใหญ่อย่างเกียจคร้าน

ฉู่หยุนใช้มือลูบหัวฟูๆ ของมันเบาๆ พลางอดไม่ได้ที่จะบ่นออกมาคำหนึ่ง "เจ้าตัวนี้นับวันยิ่งทำตัวเหลิงใหญ่แล้ว"

"มาถึงช้าเสียจริง"

ธิดามารสวรรค์ได้ยินดังนั้นก็ยิ้มออกมา "ช่วงนี้มันตามติดพี่ใหญ่คนใหม่ของมัน ท่องเที่ยวสำราญใจกันอยู่ในหอหมอกฝนมาโดยตลอดน่ะสิเพคะ"

"ตามที่เสี่ยวเสวี่ยบอก คนผู้นั้นที่ช่วยหลอมรวมแขนขั้นกึ่งจักรพรรดิให้มัน ก็น่าจะเป็นเจ้าวัวอัสนีฟ้าครามภายใต้สังกัดอาจารย์หกแห่งกระท่อมหญ้าผู้นั้นนั่นเอง"

เมื่อเอ่ยถึงกระท่อมหญ้า สายตาของธิดามารสวรรค์ก็อดไม่ได้ที่จะเหลือบมองสำรวจฉู่หยุนอย่างลึกซึ้ง