บทที่ 232

บทที่ 232

"ถูเหรินหวั่ง ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน ที่เจ้าเองก็กลายเป็นสุนัขคอยรับใช้คนอื่นไปแล้ว?"

"มหาราชันสังหารถูเหรินหวั่งผู้โด่งดัง หรือว่าจะมีฝีมืออยู่แค่นี้กันแน่?"

หลังจากหน้ากากปรากฏตัวขึ้น เขาก็ยืนอยู่เบื้องหน้าอย่างใจเย็น พร้อมเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

มหาราชันสังหารถูเหรินหวั่ง ชื่อนี้หากนำไปวางไว้ในดินแดนบริสุทธิ์เสินโจวในยุคนี้ เกรงว่าคงมีผู้คนมากมายที่ไม่รู้จักและไม่เคยได้ยินชื่อมาก่อน

เพราะถูเหรินหวั่งผู้นี้มิได้สังกัดขั้วอำนาจใด

เขาไปไหนมาไหนตัวคนเดียว ไม่มีสหาย และไม่มีญาติมิตร มีเพียงตัวเขาเองเท่านั้น ในช่วงหลายสิบปีมานี้ เขาลับหายสาบสูญไปจากดินแดนบริสุทธิ์เสินโจวแทบจะสิ้นเชิง แทบไม่ปรากฏร่างให้เห็นเลย

ทว่าแท้จริงแล้วเหล่าผู้มีพลังขั้นไร้ขอบเขตของขั้วอำนาจใหญ่เหล่านั้นล้วนล่วงรู้