บทที่ 228

บทที่ 228

"เวลาที่เหลืออยู่ของข้า เหลือเพียงสองปีครึ่งเท่านั้น"

"หรูเสวี่ย วิธีการมากมายข้าล้วนลองมาหมดแล้ว ล้วนแต่ไม่มีผลอันใด"

"เว้นแต่จะชิงแก่นอสูรกลับคืนมา มิฉะนั้นแทบจะไร้ความหวัง"

"เจ้าเองก็ไม่ต้องกลุ้มใจไป หลายปีนี้ ข้าเองก็ทำใจโน้มน้าวตนเองได้นานแล้ว มองโลกในแง่ดีขึ้นมากเช่นกัน" ยามนี้หงหลีเอ่ยปลอบเมิ่งหรูเสวี่ยอยู่

นางไม่ต้องการให้เมิ่งหรูเสวี่ยต้องมาสิ้นเปลืองความคิดกับเรื่องของตนเองอีกแล้ว

ยามนี้นางกลายเป็นคนใกล้ตายไปเสียแล้ว เว้นเสียแต่จะชิงแก่นอสูรกลับคืนมา ต่อให้เป็นเซียนก็ยากจะช่วยชีวิต

สีหน้าของเมิ่งหรูเสวี่ยอึมครึม เรื่องนี้ในชั่วพริบตากลับทำให้นางรู้สึกยุ่งยากเป็นพิเศษเช่นกัน

ยามนี้ ในฐานะบุรุษของเมิ่งหรูเสวี่ย ย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบในการทะนุถนอมสตรีของตนเองเป็นธรรมดา