บทที่ 226

บทที่ 226

ฉู่หยุนยังกล่าวไม่ทันจบ เมิ่งหรูเสวี่ยก็ค้อนให้วงหนึ่งทันที "เจ้าหน้าไม่อาย แต่ข้ายังต้องการนะ!"

"เจ้าเคยเห็นใครเขาทำเรื่องแบบนั้นกันตอนกลางวันบ้าง? แถมยังอยู่ในที่โล่งแจ้งเช่นนี้ ไม่ละอายบ้างเลย!"

เมื่อได้ยินนางกล่าวเช่นนั้น ฉู่หยุนก็ส่งเสียงหัวเราะหึๆ ในลำคอ มือที่บีบอยู่ยิ่งออกแรงมากขึ้นไปอีก "แล้วผู้ใดกันเล่าที่เมื่อก่อน หน้าแดงแจ๋โวยวายอยากกินต้มยำเห็ด?"

"ผู้ใดกันนะเสวี่ยเอ๋อร์? เจ้าช่วยข้าคิดหน่อยสิ?"

ใบหน้าของเมิ่งหรูเสวี่ยแดงก่ำขึ้นมาทันทีด้วยความเขินอาย นางหยิกเข้าที่โคนขาของฉู่หยุนอย่างแรง จนฉู่หยุนถึงกับสูดปากหน้าเบี้ยว

"เบาๆๆ... เบามือหน่อย!"

"จะฆ่าสามีตัวเองหรืออย่างไรเจ้า!" ฉู่หยุนรีบเอ่ยขึ้น