บทที่ 169

บทที่ 169

มู่หรงอิ่นกล่าวตอบ "ขอรับพระราชทานอนุญาตให้ข้าผู้น้อยนำทางพ่ะย่ะค่ะ"

จากนั้น มู่หรงอิ่นนำพาทุกคนเหินบินไปยังเบื้องหน้าพื้นที่รอยต่ออันเปราะบาง เขาเงื้อมือตบออกไปหนึ่งฝ่ามือ ระเบิดพื้นที่ตรงหน้าจนฉีกขาดออก ก่อเกิดเป็นประตูห้วงว่างขึ้นมาสายหนึ่ง

ครู่ต่อมา มู่หรงอิ่นก็นำทางฉู่หยุนและคนอื่นๆ เหินบินเข้าไปข้างใน

เมื่อเข้าสู่พื้นที่ไร้ขอบเขต ฉู่หยุนพลันมองเห็นเบื้องหน้าของพวกเขามีรอยแยกที่เปล่งประกายกลิ่นอายโบราณสายหนึ่ง รอบด้านยังปรากฏรัศมีสีชาดลอยวนอยู่

รอยแยกสายนั้นก็คือจุดหมายปลายทางของการเดินทางครั้งนี้ ทางเข้าพื้นที่เศษเสี้ยวสนามรบโบราณนั่นเอง

ทว่าบนพื้นผิวด้านนอก กลับมีพายุห้วงว่างบางๆ ชั้นหนึ่งลอยปกคลุมอยู่ ดูท่าทางแล้วน่าจะเป็นชั้นเกราะป้องกันทางเข้าที่ก่อตัวขึ้นตามธรรมชาติผ่านการสะสมมาเนิ่นนานนับยุคสมัย

"ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ"