บทที่ 134

บทที่ 134

กลางดึก ภายในหอเมฆหมอก

ในห้องของซือซิงหยุน ประตูห้องถูกเปิดออกด้วยมือเรียวบางอันบอบบาง หยุนเนี่ยนเหนียงเดินเข้ามา "ซิงหยุน เจ้าคิดไว้ว่าอย่างไรแล้ว หอหมอกฝนแห่งราชวงศ์เชียนเล่อ เจ้ายังจะกลับไปอีกหรือไม่"

เวลานั้นซือซิงหยุนนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียง เปลือกตาค่อย ๆ เปิดขึ้นเผยให้เห็นรอยยิ้มจาง ๆ "ไม่กลับแล้ว จะอยู่ที่นี่"

"อยู่ร่วมกับเจ้า และปักหลักอยู่ที่ราชวงศ์ต้าเซี่ยอย่างดี"

หยุนเนี่ยนเหนียงใช้สายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยมองดูเขา "ซิงหยุน เหตุใดวันนี้ข้าจึงรู้สึกว่าเจ้าดูแปลก ๆ ไป"

ซือซิงหยุนยิ้มเบา ๆ แล้วกล่าวว่า "แปลกตรงไหน เหตุใดข้าจึงไม่รู้สึกเลยเล่า"

หยุนเนี่ยนเหนียงส่ายหน้า "บอกไม่ถูกเหมือนกัน คือลางสังหรณ์น่ะ"

"รู้สึกอยู่เสมอว่าวันนี้เจ้า กับตัวเจ้าในอดีตนั้นมีความรู้สึกที่ไม่เหมือนกันเลย"