บทที่ 120

บทที่ 120

วันรุ่งขึ้น

หลังจากฉู่หยุนว่าราชการเสร็จสิ้น ก็พาหญิงงามทั้งสองมายังตำหนักของเสด็จแม่ฮองเฮาเพื่อพูดคุยสนทนา

ทว่านั่งลงได้ไม่นาน อัศวินโรคระบาดก็รีบรุดเข้ามา สีหน้าของเขาค่อนข้างมืดมนเล็กน้อย "เจ้าสำนัก โรคระบาดกลับมาแล้วขอรับ!"

ฉู่หยุนเห็นสีหน้าของอีกฝ่าย จึงเอ่ยถามขึ้นทันที "ราบรื่นหรือไม่"

อัศวินโรคระบาดส่ายหน้า "โรคระบาดได้รับบาดเจ็บ ดวงตาเทพถูกทำลาย เกือบจะกลับมาไม่ได้เสียแล้ว"

พอได้ยินเช่นนั้น แววตาของฉู่หยุนก็ทอประกายคมกริบ ร่างทั้งร่างพลันลุกขึ้นยืนพรวด "เกิดอันใดขึ้น"

"ราชวงศ์เชียนเล่อยังมีเรื่องพลิกผันใดอีกหรือ"

ถ้อยคำของธิดามารสวรรค์และเมิ่งหรูเสวี่ย รวมถึงไทเฮาซือหมิ่นเยว่ถูกขัดจังหวะลง สายตาทั้งหมดต่างมองตรงไปยังอัศวินโรคระบาดเป็นจุดเดียว

"เจ้าสำนัก เรื่องโดยละเอียดขอด้านกระหน่ำนั้นตัวข้าเองก็ไม่แน่ชัดนัก"