บทที่ 102

บทที่ 102

ซ่งเหย่หลิงและคนทั้งสามแผ่พลังห่อหุ้มร่างกาย ค่อย ๆ เข้าใกล้ถ้ำมารที่ผู้อาวุโสตระกูลทั้งห้าคอยอารักขาอยู่ ณ เวลานี้

ทว่าในรัศมีไม่ถึงห้าร้อยเมตรนั้นเอง คิ้วของฉู่เจิ้นหนานก็ขมวดมุ่น แววตาดุจคมมีดเย็นยะเยือก "บังอาจนัก!"

"กล้าบุกรุกขุนเขาบรรพชนราชวงศ์!"

"ปรากฏ!"

ฉู่เจิ้นหนานกระทืบเท้าลงไปหนึ่งครั้ง พลังสายหนึ่งสั่นสะเทือนทะลักมาจากพื้นดิน สีหน้าของซ่งเหย่หลิงเปลี่ยนไปเล็กน้อย พาฉู่เฮ่าทั้งสองคนเหินร่างหลบหลีกในทันที

โครม!!

ห่างกันเพียงชั่วเสี้ยวลมหายใจ พื้นที่บริเวณที่พวกเขายืนอยู่และพื้นดินผืนใหญ่ก็แปรเปลี่ยนเป็นหนามดินที่ทรงพลังพอจะเจาะทะลวงทุกสิ่ง แทงทะลุพื้นที่ว่างแห่งนั้นทันที

ทว่าพวกเขาทั้งสามก็ทำให้ตัวตนต้องถูกเปิดเผยออกมาด้วยเหตุนี้

"ซ่งเหย่หลิง?"