บทที่ 57

บทที่ 57

มองตามแผ่นหลังของฉู่หยุนทั้งสามที่จากไป แววตาของสวี่เหนียนลุ่มลึก สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นทีละน้อย

"ใต้เท้าสวี่ เป็นเพียงเจ้าเด็กที่อาศัยพรสวรรค์ของตนเองเล็กน้อยแล้วก็ลำพองใจจนอวดดีเท่านั้น"

"ผู้อำนาจอย่างข้าไม่เข้าใจ เหตุใดใต้เท้าถึงต้องให้ความสำคัญกับมันนัก?"

สองผู้สูงส่งที่อยู่ด้านข้าง เอ่ยขึ้นด้วยสีหน้าไม่พอใจเล็กน้อยในเวลานี้

พวกเขาย่อมรู้ถึงตัวตนที่แท้จริงของสวี่เหนียน

พูดไม่ผิดเลยแม้แต่น้อย อย่าว่าแต่ระดับผู้สูงส่งเลย ต่อให้เป็นบุคคลระดับขั้นลักษณ์สวรรค์ เมื่ออยู่ต่อหน้าสวี่เหนียนแล้ว ล้วนต้องนอบน้อมถ่อมตนเป็นที่สุด!

ทั้งสองคนไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเหตุใดใต้เท้าสวี่ถึงปฏิบัติต่อฉู่หยุนเช่นนี้? ถึงกับนำศิลาแก่นโลหิตหมื่นปีออกมามอบให้อีกด้วย

"พวกเจ้าจะไปรู้อะไร?"