บทที่ 50

บทที่ 50

หลี่เฟิงยามนี้ล้มฟุบลงกับพื้น เอ่ยอ้อนวอนต่อฉู่หยุน

ในฐานะที่เป็นประมุขตระกูลหลี่ เขาย่อมต้องแบกรับความรับผิดชอบนี้ไว้

เขาไม่อาจมองดูตระกูลหลี่ต้องพินาศคือน้ำมือของตนเองได้

ฉู่หยุนได้ยินดังนั้น สีหน้าไร้ความรู้สึก "ท่านประมุขหลี่ อายุมากป่านนี้แล้ว เหตุใดยังไร้เดียงสาเหมือนเด็กๆ อีกเล่า"

"เฟิงเอ๋อร์ อย่าพูดอีกเลย"

"ผู้ชนะเป็นเจ้าผู้แพ้เป็นโจร คืนนี้ตระกูลหลี่ของพวกเราพลาดพลั้งแล้ว แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าเจ้าจะเป็นฝ่ายชนะ!"

"ฉู่หยุน พระสนมย่อมต้องแก้แค้นให้พวกเราอย่างแน่นอน ต่อให้ต้องตาย พวกเราก็จะรออยู่เบื้องล่างเพื่อพวกเจ้า!"

เมื่อเทียบกันแล้ว บรรพจารย์ขั้นนิพพานแห่งตระกูลหลี่ที่ผมเผ้ากระเซิงผู้นั้น กลับมีสติสัมปชัญญะมากกว่า