บทที่ 48

บทที่ 48

จวนอัครเสนาบดี

ณ ท้องพระโรงใหญ่ ฉู่หยุนกับเมิ่งฉางจ้งนั่งหันหน้าเข้าหากัน ส่วนหลัวเฟิงนั่งอยู่ด้านข้างด้วยความเงียบสงบ

เมิ่งฉางจ้งรินชาหนึ่งกา นับตั้งแต่ช่วงเวลาที่ฉู่หยุนก้าวเข้าจวนมา เขาก็รู้แล้วว่าองค์ชายเก้าผู้นี้ได้ล่วงรู้เจตนาของตนเป็นอย่างดี

"เตี้ยนเซี่ยเสด็จมาในครานี้ คงจะเป็นการกระทำเพื่อให้คนพวกนั้นเห็นกระมัง"

"เช่นนั้นแล้ว เตี้ยนเซี่ยคิดวิธีรับมือกับเรื่องหลังจากนี้เอาไว้แล้วหรือยัง" เมิ่งฉางจ้งเอ่ยถามอย่างใจเย็น

ฉู่หยุนยิ้มบาง "มีอัครเสนาบดีอยู่ข้างกายข้า แล้วข้าต้องกลัวสิ่งใดเล่า"

"อีกอย่าง อัครเสนาบดีกับเสด็จพ่อ มิใช่ต้องการให้พวกเขาเคลื่อนไหวหรอกหรือ"

"หากพวกเขาไม่ยอมขยับ เช่นนั้นการที่พวกเราทำเช่นนี้ก็คงหมดความหมายไปเสียเปล่า"