บทที่ 24

บทที่ 24

"โอ๊ะ? เป็นอันใดไป ยังมีความกระดากอายอยู่อีกหรือนี่?"

"เสี่ยวเซี่ย ข้าเข้าใจความในใจของเจ้า"

"เจ้าเอากลุ่มดอกไม้มามอบให้เราด้วยความกระตือรือร้นเช่นนี้ เช่นนั้นคืนนี้เราจะมอบโอกาสให้เจ้าได้อุ่นเตียงก็แล้วกัน"

ฉู่หยุนเอ่ยด้วยวาจาเช่นนั้น มือข้างหนึ่งก็รวบร่างของเสี่ยวเซี่ยเข้าสู่อ้อมอกโดยตรง สัมผัสได้ถึงอุณหภูมิและความนุ่มนวลบนเรือนร่างนาง

ทั่วร่างของเสี่ยวเซี่ยชาวาบราวกับถูกกระแสไฟฟ้าช็อต

ชั่วพริบตานั้นนางก็สะบัดตัวหลุดจากอ้อมแขนของฉู่หยุน

"เจ้า………"

เดิมทีนางคิดจะอาละวาดและเล่นงานฉู่หยุนให้รู้แล้วรู้รอด

ทว่าไม่รู้ว่านึกถึงเรื่องใดเข้า จึงยังคงอดกลั้นเอาไว้