บทที่ 22

บทที่ 22

เรื่องนี้ ฉู่หยุนเตรียมตัวไว้ล่วงหน้าแล้ว "เสด็จพ่อ กระหม่อมก็ไม่รู้จริง ๆ ว่าเกิดอันตรายอันใดขึ้น ในชั่วพริบตานั้น กระหม่อมพลัดเข้าสู่ความอัศจรรย์แห่งการตรัสรู้"

"พอลืมตาตื่นขึ้นมา ระดับบำเพ็ญก็ทะลวงมาถึงขั้นแกนทองคำช่วงต้นเสียแล้ว"

คำตอบของฉู่หยุน นับว่าไม่ใช่คำอธิบายที่ดีนัก

ทว่าเมื่อเขาโยนทุกอย่างให้กับการตรัสรู้ ย่อมไม่มีผู้ใดสามารถตรวจสอบสาวความได้

"โอ้?"

"ตรัสรู้จนทะลวงขั้น? นับว่าเป็นเรื่องแปลกที่เพิ่งเคยได้ยินเป็นครั้งแรก"

ฮ่องเต้ต้าเซี่ยแย้มพระสรวลด้วยรอยยิ้มที่มีความหมายลึกซึ้ง เอ่ยเรื่อย ๆ

"กระหม่อมเองก็ยังรู้สึกเหลือเชื่อเช่นกัน อาจเป็นเพราะกระหม่อมดวงดีกระมัง" ฉู่หยุนเอ่ยตอบโดยสีหน้าไม่เปลี่ยนและหัวใจไม่เต้นแรงแม้แต่น้อย

"หยุนเอ๋อร์ เช่นนั้นพรสวรรค์ของเจ้าเล่า เป็นมาอย่างไรกัน?"