บทที่ 9

บทที่ 9

หยางมู่เชียนกวาดสายตาดูหมิ่นมองเย่ไคซานแวบหนึ่ง เอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา "คนที่เขาล่วงเกิน ไม่ใช่ข้า"

"แต่คือเตี้ยนเซี่ยต่างหาก!"

พอได้ยินคำนี้ ทุกคนที่อยู่ ณ ที่นั้นต่างก็มีสีหน้ามึนงง

เตี้ยนเซี่ย? เตี้ยนเซี่ยผู้ใดกัน?

เวลานี้เย่หว่านโหรวถูกผนึกคำพูด ร่างกายเซถอยไปมาพยายามดลบันดาลให้หลุดพ้นจากพันธนาการ

ยามนี้ใจนางร้อนรุ่มดั่งไฟเผา หากเพราะนางทำให้ตระกูลต้องพลอยเดือดร้อน นางไม่มีวันยกโทษให้ตัวเองเด็ดขาด

ฉู่หยุนรู้ว่าเวลานี้ตนสมควรปรากฏตัวได้แล้ว

ภายใต้การคุ้มกันของหลัวเฟิงและเสวียนเฟิง เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้ามาเบื้องหน้าท้องฟ้า

เย่หว่านโหรวก็ถูกองครักษ์เงานางนั้นพาตัวมาเช่นกัน