เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 245 ร่างแท้ของเจ้าแห่งห้วงสมุทร
ทางแยกในอุโมงค์ท่อทอดยาวไปทางทิศตะวันออกประมาณห้าสิบเมตรแล้วแคบลงอย่างฉับพลัน จากช่องทางที่เดิมคนสองคนเดินคู่กันได้ กลายเป็นรอยแยกที่กว้างพอให้คนเดียวเบียดตัวผ่านไปได้เท่านั้น
ผนังหินของรอยแยกปกคลุมด้วยเส้นใยราสีเทาขาว สัมผัสแล้วแห้งและเปราะ ใช้นิ้วบี้ก็แตกเป็นผง
แต่หินใต้เส้นใยรากลับอุ่น — ไม่ใช่ความชื้นอุ่นแบบความร้อนใต้พิภพ แต่เป็นความอุ่นบางเบาที่ต่อเนื่องและมีจังหวะ เหมือนสัมผัสผิวหนังของอสูรยักษ์ที่กำลังหลับใหล
ตี๋เร่อน่าเก็บผึ้งวาบ แล้วเบียดตัวอยู่หน้าสุด รอยแยกแคบเกินไป การเคลื่อนย้ายพริบตาไม่มีระยะห่างจุดหมายลงจอดเพียงพอ เธอจึงทำได้เพียงค่อย ๆ ขยับไปทีละก้าว
“รอยแยกนี้ไม่ใช่ที่มนุษย์ขุดเจาะ เส้นใยราบนผนังหินยังมีชีวิต อุณหภูมิสูงกว่าข้าง ๆ ประมาณสององศา — มีบางสิ่งกำลังปล่อยความร้อนอย่างต่อเนื่องอยู่ที่ส่วนลึกที่สุดของรอยแยก”
“ใช้ผึ้งวาบทะลุผ่านไปเลยได้ไหม” ลี่ซาถามจากด้านหลัง
“ไม่ได้ ด้านบนรอยแยกถูกปิดตาย เต็มไปด้วยหินย้อย ไม่มีจุดหมายที่มองเห็นได้” ตี๋เร่อน่าใช้ปลายนิ้วเคาะเส้นใยราบนผนังหิน เส้นใยราสั่นไหวเล็กน้อยภายใต้การเคาะ แล้วค่อย ๆ กลับไปสู่ความโค้งเดิม ราวกับปลายประสาทบางอย่างที่รับรู้สิ่งเร้าจากภายนอก
โจวจื่ออวี๋ตามอยู่ข้างหลัง ปีกหมวกของหมวกกดผมเฉียดเส้นใยราหลุดไปเล็กน้อย เผยให้เห็นชั้นหินสีแดงเข้มด้านล่าง