เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
หิมะโปรยปรายอ้อยอิ่ง แสงจันทร์นอกโถงค่อย ๆ จางลง ลมหนาวพัดกระทบชายคาโถงและกรอบหน้าต่างเบา ๆ กระดิ่งชายคาดังกรุ๋งกริ๋งตลอดหนึ่งราตรี จันทร์กระจ่างดั่งเงิน สาดส่องบนหิมะที่ทับถมจนยามราตรีสว่างผ่องราวกับกลางวัน
ต่างจากขันทีฝ่ายในที่ตื่นแต่เช้าออกกวาดถนนจนหน้าซีดเพราะความหนาว โถงบรรทมของตำหนักเฟิ่งเจ่าตั้งแต่เข้าหนาวมาก็อบอุ่นราวกับฤดูใบไม้ผลิมาตลอดด้วยกระถางถ่านหลายใบที่บรรจุถ่านหงหลัวไว้เต็ม เวลานี้ฮองเฮาหลูซื่อกำลังนั่งเท้าคางอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้งด้วยสีหน้าอ่อนล้า ปล่อยให้นางกำนัลข้างหลังค่อย ๆ หวีจัดมวยผมให้อย่างเบามือ
ซงอวี้รีบเดินเข้ามาจากข้างนอก พอเห็นหลูซื่อก็เผลอเบาฝีเท้าลงโดยไม่รู้ตัว
เสียงเบาเพียงเท่านี้ก็ทำให้หลูซื่อรู้ตัวแล้ว นางขมวดคิ้วเล็กน้อย สุดท้ายก็ยังลืมตาขึ้น เอ่ยอย่างเกียจคร้าน “มีอะไรหรือ”