กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
จักรพรรดิองค์ใหม่ถูกร้องไห้ของฮองเฮาทำให้หงุดหงิดว้าวุ่นใจ เขาตบโต๊ะเสียงดังแล้วตวาดลั่นว่า “หุบปาก!”
ฮองเฮาสะดุ้งจนตัวสั่น เสียงร่ำไห้หยุดลงฉับพลัน นางยืนตัวสั่นอยู่ที่เดิม พลางบิดผ้าเช็ดหน้าแล้วเอ่ยเสียงเบา “ฝ่าบาท ไม่มีหนทางแล้วจริง ๆ หรือ? หม่อมฉันกลัว…”
“กลัวแล้วมีประโยชน์อันใด? เจ้าเป็นฮองเฮาของเรา หรือยังคิดว่าเฉิงอ๋องจะปล่อยเจ้าไป?” จักรพรรดิองค์ใหม่แค่นหัวเราะ
เมื่อได้ยินเช่นนั้น ฮองเฮาก็ทรุดลงกับพื้นทันที ไม่นานนักนางก็อาศัยโต๊ะสูงไม้จันทน์ม่วงแกะลายข้างกายพยุงตัวลุกขึ้น นางรู้สึกเพียงว่าในหัวสับสนอลหม่าน เดิมทีคิดว่าการได้เป็นฮองเฮาจะนำพาความรุ่งโรจน์ไปชั่วชีวิต ใครจะคาดคิดว่าบัดนี้แม้แต่ชีวิตของนางยังตกอยู่ในมือผู้อื่น