เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เมื่อได้ยินเสียง สวีซื่อก็ใจหายวาบ ตระหนักว่าตอนนี้คนมากตาหลาย จึงแสร้งทำเป็นไม่ได้ยินคำพูดของจี้ฉางชิง สีหน้าเรียบเฉยพาสาวใช้เดินจากไป
ไม่ได้รับการตอบกลับ จี้ฉางชิงก็ยังทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ ประสานมือคารวะส่งสวีซื่อจากไป
พอก้าวเข้าเต็นท์ สวีซื่อก็นั่งลงหน้าโต๊ะด้วยสีหน้าหม่นหมอง ปี้เฉ่ายกชาจืดหนึ่งถ้วยมาวาง นางเผลอจะสะบัดถ้วยชานั้นทิ้งลงพื้น พอชายแขนเสื้อจวนจะถูกถ้วยชา นางก็ฝืนระงับไว้ได้ แล้วฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะ
“ผัวะ——”
ปี้เฉ่าถูกเสียงนี้ทำให้สะดุ้งทั้งตัว แต่ก็ต้องฝืนใจก้าวเข้าไปเกลี้ยกล่อมนาง “พระนาง โทสะมากเกินไปจะทำร้ายร่างกาย หากมีสิ่งใดที่คิดไม่ออกก็บอกบ่าวได้ บ่าวถึงจะฐานะต่ำต้อย แต่ก็ช่วยท่านคิดหาทางด้วยกันได้ เก็บกดไว้ในใจย่อมไม่ดีเจ้าค่ะ”
สวีซื่ออ้าปากจะพูด แต่ฉุกคิดได้ว่าสาวใช้ตรงหน้าเป็นคนที่ทางบ้านเปลี่ยนมาใหม่ตอนนางออกเรือน ไม่รู้เรื่องของจี้ฉางชิงเลยแม้แต่น้อย จึงได้แต่ส่ายหน้าอย่างหงุดหงิด “เจ้าถอยออกไปเถิด ข้าอยากอยู่คนเดียวเงียบ ๆ”
“เจ้าค่ะ”