กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
จางต้าและเว่ยอู่ค้นหาทั่วเมืองอวี่โจวตั้งแต่กลางวันจนตะวันร่วงหลบภูเขา ก็ยังไม่เห็นแม้เงาของเจียงหลิ่ง จึงได้แต่กลับไปรายงานที่ห้องหนังสือ
เจียงเฟิงสีหน้าเรียบเฉยยันไม้เท้าไผ่ยืนอยู่นอกห้องหนังสือ เห็นสีหน้าของทั้งสองก็รู้ผลในใจแล้ว เขาหมุนตัวไปอย่างเหงาหงอย สายตาจับอยู่ที่ตัวอักษรสี่ตัว “ห้องหนังสือเชิดชูปราชญ์” บนกรอบประตู นั่นคือตัวอักษรที่เขาเขียนด้วยมือตนเองในวันที่เปลี่ยนสภาวะจิตทิ้งเส้นทางตำรามาสู่การค้า นักเรียนในสำนักศึกษายังชื่นชมว่าตัวอักษรนี้มีกระดูกและโครงสร้างสง่างามยิ่ง
“นายท่าน พรุ่งนี้ของที่เราสั่งไว้กับโรงกระดาษสกุลเฉียนจะมาถึงแล้ว เงินส่วนที่เหลือ…”