เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
เรือนหลักแห่งจวนเฉิงอ๋อง
นี่คงเป็นครั้งที่บรรดาสตรีในลานหลังของเฉิงอ๋องมารวมตัวกันพร้อมหน้าที่สุดแล้ว หลูซื่อนั่งตัวตรงอยู่บนเก้าอี้ไม้แดงแกะสลักลายสมปรารถนาตัวใหญ่ตรงที่นั่งประธานในโถงรับรอง สีหน้าของนางเรียบเฉยขณะกวาดตามองเหล่าอนุภรรยาที่แต่งกายงดงามสะพรั่งทั้งสองฝั่งเบื้องล่าง
หลูซื่อไม่เอ่ยวาจา ภายในห้องจึงเงียบสงัดโดยธรรมชาติ นอกจากนางสนมชั้นต่ำสองสามคนที่ส่งสายตาสื่อความกันอย่างไม่เห็นผู้ใดอยู่ในสายตาแล้ว สิ่งเดียวที่ยังมีเสียงเคลื่อนไหวก็คือกระถางกำยานหูสัตว์เคลือบลงยาลายเส้นบนฐานไม้จันทน์ม่วงตรงกลางโถงรับรอง ยามนี้ควันสีเขียวอ่อนลอยเอื่อยขึ้นจากหัวสัตว์ กลิ่นกำยานสุเหอเข้มข้นอยู่ไม่น้อย เดิมทีสวี่ฉางซื่อก็ทนกลิ่นหอมแรงไม่ได้อยู่แล้ว สุดท้ายจึงกลั้นจามไม่ไหว
“ฮัดเช้ย——”
เสียงนี้ทำลายบรรยากาศเงียบสงัดในโถงรับรองลงทันที สายตาของทุกคนหันไปจับจ้องสวี่ฉางซื่อตามคาด นางสะดุ้งตัวสั่น รีบลุกขึ้นคำนับอย่างหวาดหวั่น “ข้าเสียกิริยา ขอพระชายาโปรดอภัย”