กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Kejdjdk
ท้ายที่สุดเจียงอวิ๋นก็ไม่อาจเข้าไปยังสถานที่เก็บเหยื่อได้ ห้องครัวเป็นพื้นที่สำคัญ ไม่ว่านางจะร่ำไห้อ้อนวอนเพียงใดก็ไม่มีผู้ใดกล้ารับผิดชอบปล่อยให้นางเข้าไป
เมื่อเห็นเจียงอวิ๋นกลับมาด้วยดวงตาแดงก่ำอย่างหมดอาลัยตายอยาก เจียงฟางก็ยกถ้วยชาจากถาดในมือสาวใช้มาวางลงตรงหน้าอู๋ซีอย่างแผ่วเบา “ท่านแม่ดื่มชาเจ้าค่ะ”
อู๋ซีกำลังเหม่อมองบรรดาสตรีของหลายตระกูลประลองยิงธนูอยู่ในลานล่าสัตว์ จึงเอ่ยชมออกมาอย่างไม่ใส่ใจนัก “อืม ฟางเจี่ยเอ๋อร์มีน้ำใจแล้ว”
เจียงอวิ๋นได้ยินเจียงฟางได้รับคำชมก็อดถลึงตามองนางไม่ได้
เจียงฟางยิ้มเยาะอย่างท้าทายนาง ก่อนก้าวเข้าไปสองก้าวแล้วเอ่ยเสียงเบา “น้องรองกตัญญูต่อท่านพ่อ ข้าก็กตัญญูต่อท่านแม่ พวกเราล้วนเป็นผู้มีความกตัญญูด้วยกันทั้งนั้น”