ตอนที่ 152 เรือนที่สี่

“เจียงเฟิง! เจ้าเป็นบุตรชายสายตรงคนโตของเรือนที่สี่ของเรา ตั้งแต่เล็กพ่อก็ฝากความหวังไว้กับเจ้ามามาก ไฉนเจ้าจึงจะยอมตายเงียบ ๆ อยู่กลางฝูงผู้พลัดถิ่นเช่นนี้?”

เจียงเฟิงถูกเสียงตะโกนนี้จนสะดุ้ง สะบัดมือหลู่ซื่อออกโดยไม่รู้ตัว แล้ววิ่งออกไปตามแรงดึงของเจียงเซวียน

หลู่ซื่อได้แต่มองสามีของนางไกลออกไปเรื่อย ๆ ในที่สุดก็อดร้องไห้ด่าทอไม่ได้ “เจียงเฟิง เจ้าทอดทิ้งภรรยาและบุตร เจ้าจะต้องตายไม่ดี!”

ยามนี้เรือนเล็กสองลานนี้วุ่นวายเป็นปั่นป่วน หลังสามพ่อลูกเจียงเซวียนจากไป พวกบ่าวในเรือนก็เริ่มแย่งชิงของมีค่าทั้งในและนอกห้อง คว้าอะไรได้ก็ถือวิ่งหนีเอาชีวิตรอดออกไป